مخابرات اطلاعاتی

 متن زیر حدود 10 روز پیش نوشته شده بود که به علت عدم ورود موفق به وردپرس موفق به ارسال به موقع آن نشدم:

اخبار 8:30 دیشب خبر داد که طبق قانونی جدید هیچ شرکتی حق واگذاری سیم کارت بی نام و نشان ندارد و سیم کارتهای بی نام و نشان باید تا آخر سال سوخته شوند. این بدان معنی است که وقتی میخواهید سیم کارتی خریداری کنید باید مشخصات کامل خودتان به همراه کد پستی محل سکونت رو اعلام کنید. نتیجه و هدف چنین قانونی چیزی جز این نیست که دولت بتواند کنترل کاملتر و دقیقتری بر مکالمات و استفاده های شهروندان از تلفن همراه خود داشته باشد. سیم کارت بی نام و نشان، مالکیت مشخصی ندارد و به راحتی قابل پیگیری نیست. اما سووال اینجاست که اساسا این پیگری و کنترل رفتار شهروندان بر چه پایه و اساسی صورت می­گیرد؟

شخصا وقتی در حال صحبت هستم و به ناگاه به ذهنم می­رسد که احتمالا الان صدای من شنیده و یا ضبط می­شود به شدت احساس بدی می کنم و باید اعتراف کنم هیچ­گاه در مورد استفاده از این وسیله شخصی خود احساس امنیت نداشتم. این امنیت توسط دولتی از من سلب می­شود که باید خدمتگزار مردمی باشد که منتخب آنهاست!

و به خبر 8:30 دیشب باید اخبار دیگری را اضافه نمود. مثلا تمام SMS هایی که از موبایلتون ارسال می­کنید در مخابرات ثبت و ضبط می­شه و حتی اونها می­دونند که دو سال پیش با شماره شما چه پیامکهایی ارسال شده است. با یکی از کارمندان بخش فنی ایرانسل حرف می­زدم می­گفت که در آینده نزدیک تمام پیامکهای ایرانسل کنترل میشن به این معنی که اگر در پیامکتان از کلمات خاصی استفاده کرده باشید اولا پیامک ارسال نمیشه، ثانیا اگر این کار ادامه پیدا کنه برای شما اخطار ارسال میشه و غیره. حالا اینها که تا این حد کنترل میکنند فکرش رو کنید که اسم و آدرس و همه اطلاعات شما رو داشته باشند!!

اگر این کنترلها برای حفظ امنیت لازم بود من با آنها مشکلی نداشتم اما در میلیونها پیامکی که در ماه ارسال میشوند چندتا حامل پیامی امنیتی هستند؟ اگر کسی می­خواهد و می­تواند با پیامک امنیت کشور را سلب کند حتما راه­های مطمئن­تری پیدا می­کرد.  اصلا این «کلمات خاص» مخل امنیت که مرتب رصد خواهند شد چی هستند؟ کدام کلمه مسولین را متوجه خطر میکند؟ من که فکر نمیکنم این کار در بهبود امنیت ملی نقش اساسی داشته باشد و تنها دلیلی که می توان متصور بود که مسولین با استناد به آنها به چنین اقداماتی روی می آورند شاید دلایل زیر باشد:

1- کنترل پیامکها جهت جلوگیری از ارسال جکها پیرامون دولت، شخص رئیس جمهور و سایر مسوولین نظام. اگرچه ارسال برخی از چنین پیامکهایی را غیر اخلاقی میدانم اما کنترل کلیه پیامکها به بهانه جلوگیری از ارسال چنین پیامکهایی، که به طور منطقی باید با اقدامات بعدی مانند ارسال اخطاریه و نهایتا قطع خط تلفن همراه باشد، مطمئنا نادرست و نقض آشکار حقوق شهروندی است. ضمن آنکه اثر نا مطلوب، مانند ترس از کنترلی نا پیدا و محسوس، برای شهروندان بر جای میگزارد که خود منجر به اثرات تخریبی در اجتماع میشود.

به علاوه که اساسا چرا دولتی باید نگران جکهایی باشد که علیه او پخش میشود؟ آیا این به تضعیف دولت می انجامد؟ مگر در همه جای دنیا، از جمله خود ایران، مرسوم نیست که کاریکاتور دولتمردان کشیده می شود و مایه طنز قرار می گیرند؟ دولتی که با یک پیامک میتواند تضعیف شود چگونه می خواهد رهبری یک جریان جهانی را به عهده بگیرد؟ به نظر می رسد دولت حاضر، همانگونه که قبلا بارها اثبات کرده است، از آستانه تحمل بسیار پایینی برخوردار است. تحملی که از ویژگیهای حداقلی یک دولت است. 

2- کنترل پیامکها جهت جلوگیری از مزاحمتهای کاربران باشد که این نیز به مسائل فرهنگی در جامعه بر می گردد. سطح فرهنگ عمومی در ایران در بسیاری جهات ضعیف است و باید فکری اساسی شود. اما تنها رویکردی از جمهوری اسلامی که بیشتر از سایر رویکردها به چشم می آید برخوردهای پلیسی – امنیتی دولت در خصوص مسائل فرهنگی است. در حوزه فرهنگ آنچه که پاسخگوست، رویکرد فرهنگی است نه چیز دیگر و نباید از یاد بریم که اصولا سرعت حرکات فرهنگی از جنس آهسته و پیوسته رفتن میباشد. یعنی چه در اصلاح و چه در ایجاد فساد فرهنگی نمیتوان انتظار جواب سریع داشت بلکه حساب شده و آهسته باشد پیش رفت و صبر داشت تا امری فرهنگی در سطح جامعه همه گیر شود. برخوردهای از جنس پلیسی – امنیتی تنها یک جواب سطحی و زودگذر میدهند و در دراز مدت نه تنها فرهنگ جامعه را به سمت صواب هدایت نمی کند که خود موجب فساد بیش و از بین رفتن حرمت ها می شود.

برچسب‌ها: , , , , ,

یک پاسخ to “مخابرات اطلاعاتی”

  1. برهان Says:

    بسمه تعالی

    اقدام جهت ابطال سیم کارت های بی نام و نشان امری قابل دفاع می باشد. این اقدام هم برای توسعه امنیت و هم حراست از حقوق شهروندی و جلوگیری از ایجاد مزاحمت برای شهروندان امری مطلوب و لازم می باشد. سیاست جنایی دولت های امروزه به سکت اولویت بخشی به امر پیشگیری به جای درمان و مکافات و مجازات حرکت می کند. اینکه امروزه از طریق سیم کارت های بی هویت به راحتی حق ارامش و اسایش شهروندان مورد تعرض و تعدی قرار می گیرد و امکان برخورد پسینی با ان نیز وجود ندارد هرچند که ناشی از فقدان فرهنگ مناسب و نبود کنترل گر های درونی مانند تقوا می باشد اما این امر از مسوولیت دولت جهت پیشگیری از این وضعیت نمی کاهد. این نوع از پیشگیری را امروزه پیشگیری وضعی می نامند که طرفداران بسیاری دارد. بدین معنا که شرایط محیطی چنان فراهم شود که امکان انجام جرم به حداقل ممکن برسد چنانکه در انگلستان با استفاده گشترده از دوربین های مدار بسته تا حدی این اتفاق افتاده است و یا اینکه با هویت دار شدن گوشی های همراه و یا عدم امکان ارسال پیامک های خاص مانع از ارتکاب جرم شد. این نوع از پیگیری اگرچه با کرامت انسان سازگاری چندانی ندارد اما در جامعه ای که با افول فرهنگ روبرو هست بهترین گزینه و قابل دفاع می باشد چرا که پیشگیری بهتر از درمان می باشد….
    نکته دیگر انکه حتی اگر کنترل کردن پیامک های سیاسی در این طرح مفید به حال عموم انگیزه اصلی بوده باشد اول انکه ان نیز مطلوب است چرا که استهزا و هانت بد است هرچند نسبت به مقامات سیاسی باشد و دیگر انکه با این انگیزه مردم نیز منتفع می شوند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: